9. Nieprzystępna.

Obudził mnie hałas. Jakby brzęczenie ciągniętych metalowych łańcuchów I stukot – głuchy i przenikliwy. Niepodobny do żadnego znanego mi dźwięku.
Otworzyłam oczy. Przez szczeliny w skałach przedzierały się czerwone blaski światła zachodzącego słońca. Musiałam spać zaledwie godzinę. Mimo to, poczucie zagrożenia rozbudziło mnie na dobre.Nagle zapadła

Ode mnie.

Czasem za bardzo się w coś wczuwam. Staje się to częścią mnie. Ale nie częścią ‘wymienną’, którą po jakimś czasie zastąpi coś nowego. Nowa idea, cel czy zainteresowanie - wszystko wyrywa swój własny, głęboki ślad, który nie znika.
Czasem moje ambicje przerastają mnie, a nawet zaczynają mi ciążyć. Nie dają mi spokoju. Każą o sobie ciągle myśleć.

8. Jego prawdziwe oblicze.

Nie mogłam się sprzeciwić. Nie miałam wyboru. On nie dawał mi żadnego wyboru. Gdybym uciekła, prędzej czy później zaciągnąłby mnie z powrotem do pseudo-kryjówki podtapianej przez fale i przesyconej wilgocią. Zresztą czego można się było spodziewać po stercie głazów z wystarczającym wgłębieniem dla dwojga osób, a raczej dla półtora osoby. Ja

7. Wyzwolona.

Przez jeszcze krótką chwilę dało się słychać stukot jego butów o szpitalne linoleum. Wpatrywałam się w niego, dopóki nie skręcił w inny korytarz i zniknął mi z oczu. Odwróciłam wzrok. W mojej głowie ciągle cicho pobrzmiewały echem jego słowa. Co on miał na myśli.
I ten jego smutek i złość. A rana na szyi.
Skarciłam się, że tak się nim przejmuję.

6. Kłamstwa.

Stał tam. Kompletnie sam.. włosy rozwiewał mu wiatr. Patrzył się w moim kierunku, ale nie ma mnie. Jego wzrok był pełny winy, ale postawa wyrażała godność i szacunek. Chociaż gdyby nawet był oparty o mur z rękami w kieszeniach, to jego sylwetka była tak doskonała, że świadczyłaby to samo.
Byliśmy w górach. Na jakiejś polanie. Czułam lekkie muskanie

5. Bez odpowiedzi.

Klinika Św. Anny była jedynym ośrodkiem medycznym w Briarcliff. Właśnie tam zostałam przywieziona. Na początku nie mogłam przypomnieć sobie skąd  się tam wzięłam, ale później wszystko stało się jasne. Miałam wypadek na harleyu. Później  także dotarły do mnie dalsze wydarzenia - korytarz ze światłem, zasłony, przepaść i.. Aaron. Co on tam

4. Przeprawa przez śmierć.

Przesłoniłam ręką oczy. Gdzieś z oddali żarzyło się oślepiające światło. Na początku wydało mi się ono ogniem, ale było zbyt jasne. Potem pomyślałam, że to niezliczona liczba żarówek, ale gdzie i poco by je ktoś montował.
Poświata miała w sobie coś niezwykłego; jej kojące ciepło przyciągało mnie. Przyjrzałam się jej bardziej. Na obrzeżach płomień

3. Wypadek.

Ostatnie dni mijały jakby nieobecnie. Nieobecnie dla mnie. Czułam się okropnie wycieńczona i zdołowana. Zdawało mi się jakby życie specjalnie postanowiło mnie omijać, pozwalając tylko mu się przyglądać. Bez Ricka to wszystko nie miało sensu. Moją pierwszą myślą po przebudzeniu było kiedy ten dzień się w końcu skończy. I z tą oto ideą szłam co